مثنوی عاشورایی
در حسرت زیارت
دلم دوباره هوای تو کرده یا مولا
هوای صحن و سرای تو کرده یا مولا
دلم عجیب گرفته چرا ؟ نمی دانم
که بوی سیب گرفته همه دل و جانم
دلم دوباره شکسته به یاد غربت تو
دلم دوباره سفرکرده تا به تربت تو
تویی تمامی شور و نشاط و ایمانم
فدای مرقد شش گوشه ات شود جانم
غریب کرب و بلا ! مرقدت شفاخانه است
و گنبد تو مطاف دلی غریبانه است
امید خسته دلان است گنبدت آقا!
و قبله دل عشاق مرقدت آقا!
نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق شما
شبی سیاه که تابنده شد به عشق شما
شهید بی کفن دشت نینوا ! لبیک
غریب درد کشیده به کربلا ! لبیک
غریب کرب و بلا جان من به قربانت
دوباره دست توسل زدم به دامانت
امام خفته به محراب خون ! سلام ! حسین !
فدایتان همه عالم شود ! امام حسین!
حسین ! سوره ایمان! حسین ! آیت عشق
حسین ! عشق حقیقی ! تویی نهایت عشق
تویی که لحظه به لحظه ، نظر به ما داری
تویی تویی که به قلب شکسته جا داری
چه می شود که مرا باز هم صدا بزنی؟
به برگ مجلس ما مهر کربلا بزنی؟
اگر که جان بدهم من به کربلا بهتر
و جان کنم به فدای رخ شما بهتر
سید حبیب حبیب پور . محرم نود وشش
امیری حسین و نعم الامیر