تا ماه راهي نيست

به دست بادها دادی ز روی نی، اذانت را

و کردی منتشر در  روزگاران ، داستانت را

تمام دشتها را در نوردیدی که تا شاید

بنوشانی از آب معرفت ، لب تشنگانت را

چه کرده تیغ و سنگ و اسبها وخیزران  ای وای

 سرت ، پیشانی ات را و تنت را و لبانت را؟

جهان از مرگ تو در غم، بهشت از مقدمت خرم

سیه پوشند اما عرشیان ، داغ گرانت را

تنت بر خاک بود و باد با اشک عزیزانت

به روی دوش خود می برد تابوت روانت را

تویی معنای نفس مطمینه در میان خون

که در مقتل ، خدا فرمود ، خود ، شرح بیانت را

همه هستی،تو رازایرشده است وکاشکی آنروز

لبی لبیک می گفت آن گلوی خونفشانت را

اگر باغ تو پر پر شد ، اگر مرغانت  آواره

خدا پر کرده از صدها پرنده ، آسمانت را

به خاک تو شفا بخشیده حق و در قیامت هم

یقین ، لطف شفاعت می دهد حق، خاندانت را

ببین این چشمهای اشک آلود عزاداران

و بشنو بیتهای داغدار شاعرانت را

https://www.instagram.com/p/BZejP11BF1I/?taken-by=s.hhabibpour